tiepies.talk | week 40

O wauw, wat gaat tijd toch snel.

Behalve als je ergens op zit te wachten. Hebben jullie daar ook zo’n hekel aan? Wachten.. Het is mijn grootste ergernis! Maar goed, voorlopig zijn er weer een aantal weken voorbij gevlogen!

Even nadenken wat ik in die weken gedaan heb hoor…

Ik weet het weer!

FullSizeRender kopie

  • Ik heb mijn auto ingeruild voor een ander.Na, nou wat zal het zijn, een zeven/acht jaar heb ik mijn auto ingeruild voor een ander. Ben benieuwd hoe lang ik nog auto kan rijden…

TIEPIES.TALK – LET’S TALK!

  • Tijd om een stadswandeling te maken!  Op mijn telefoon heb ik een app
    RDAM ROUTES, daarvan heb ik deze keer de ‘Reconstruction Route‘ gelopen. Een vrij korte  route van drie kilometer, goed vol te houden met mijn huidige conditie. Bewegen is goed voor je, dus hoppa – een paar uurtjes lekker wandelen met het mooie weer! IMG_0298 2

Superleuk, ik heb de route niet alleen gelopen! Een van mijn lieve vriendinnen ging met mij mee stappen – we hebben de route iets aangepast, we zijn als eerste begonnen bij Dudok met een kopje muntthee.. Hoe kan het ook anders?!

IMG_0287
Wat is het toch heerlijk in de stad, zeker op een zondagochtend! De rust, het meemaken dat de stad ontwaakt. Ge-wel-dig!

  • We zijn uit eten geweest bij Tai Thani, een Thais specialiteiten restaurant in Zoetermeer. Voor mij de eerste ervaring met de Thaise keuken. Lekker!

UnknownVooraf hadden we een proeverij van hele lekkere dingen, waaronder een kipsaté en een loempia. Als hoofdgerecht heb ik gekozen voor de Thai Thani massaman. Volgens de kaart een specialiteit van de chef; een milde curry met rundvlees, kokosmelk en krieltjes. Inderdaad, het was heerlijk! Dit restaurant is echt een aanrader!

33820_0_287ab93da44656745cd087ae7160ecf8

photo: iens.nl

Oké, ik heb me niet aan mijn nieuwe eetpatroon gehouden. Heel slecht, maar hoe kun je anders nog een sociaal leven hebben? Zo’n uitnodiging sla ik echt niet af hoor! Natuurlijk merk ik direct dat dit voedsel niet goed voor me is, mijn lijf reageerde hier direct op. Volgende keer misschien toch maar afzeggen..

  • Ik ben een hele lieve vriendin op gaan halen vanaf Schiphol. Op zich al een hele ervaring voor mij, aangezien ik nog nooit iemand ben wezen ophalen vanaf Schiphol. Maar het is gelukt! Tijdens het wachten tot ze uit de gate kwam ben ik getuige geweest van opnames van een tv-programma. Ik geloof dat dit Yvonne Jaspers is, toch? Hoe dan ook – ik ben zo veel mogelijk op de achtergrond gebleven om niet op tv te komen.11934646_1043612225658005_934409789_nEenmaal weer thuis was ik gesloopt van alle indrukken en de autorit. Ik ben direct in bed gedoken om een paar uur te slapen. Mijn grenzen ontdekken, dat is een proces wat nu gaande is.Les nummer zoveel. Leren omgaan met je ziekte is vooral kunnen accepteren. Dus: zelfs als de autorit niet zo lang is, je op Schiphol ook hebt uitgerust met een veel te duur kopje thee, je niet eens de verhalen van je beste vriendin goed kan aanhoren omdat je focus er niet is… Niet in standje frustratie schieten, maar in standje acceptatie. Het is niet anders. Dit is je nieuwe ‘ik’. Deal er maar mee.
  • Ik ben naar de antiek-/rommelmarkt geweest in Lille! Dit is zo leuk om naar toe te gaan! Ik heb zo veel dingen gezien die ik wil in huis wilde neerzetten. Stom genoeg heb ik er alleen geen foto van gemaakt…Gelukkig heb ik een klein huis, dus kon ik mezelf goed beheersen. Het is toch maar goed dat ik geen winkel ben begonnen!
C0005

photo: vertes-feuilles.be

We zijn twee dagen naar Lille gegaan en hebben overnacht in hotel Vertes Feuilles. Het enige hotel in de ruime omgeving wat nog beschikbaar was! Zo druk is het, in en om Lille, dat er nergens meer een kamer vrij is!

Het hotel ligt in Saint Sauveur, België. Een geweldig mooi gebied – een echte ontdekking! Het ligt in een heuvelachtig gebied en je overnacht in een van de gerenoveerde hoeves. Een pareltje! Op hun site staat dat je gewekt wordt door de haan, dit is echt zo! Het is er zo heerlijk stil, op zijn tijd kan ik best wel stilte gebruiken!

0001

photo: vertes-feuilles.be

Daarbij is de eigenaar een of andere masterchef, we hebben heerlijk kunnen genieten van een vier-of-meer-sterren diner. Hoe dan ook , een hele aparte ervaring! (We zijn al die exlusieve restaurants niet zo gewend…) Binnenkort verschijnt er een apart artikel over dit geweldige hotel en restaurant.

FullSizeRender 2

niet op het onkruid letten 😉

De markt in Lille is drukbezocht, maar ik wil zeker nog een keer terug naar deze stad. De gebouwen (en winkels) lijken me interessant om te ontdekken! De vondst van de markt is toch wel mijn o zo geliefde knal-oranje Fermob stoelen.

Als je in Parijs geweest bent, herken je ze misschien: ze staan in alle grote parken in de stad. Alleen zijn ze dan donkergroen. Ze zitten zo voortreffelijk! Deze artikelen schrijf ik voortaan op mijn koninklijke zetel. Wat ben ik blij om deze (eindelijk) te mogen bezitten! En de vier stoelen passen precies in mijn nieuwe auto!

FullSizeRender

  • Toch weer spannend was de dag van de MRI. Hoe wel er niks engs is gebeurd tijdens de scan, is het nu toch wel een definitief iets.
  • We hebben een barbecue met de collega’s en aanhang op het werk gehad. Super gezellig en heel lekker! Mijn collega’s hadden zelfs rekening met mijn eetpatroon gehouden! Althans, er is met vega’s rekening gehouden. Hoe lief is dat?! Echt heel fijn om zonder gevolgen toch mee te kunnen doen!

Even denken hoor, wat is er nog meer gebeurd…

  • Ik ben naar een foodtruck festival in Rotterdam Noord geweest. O, wat zien die dingen die je niet mag hebben er toch ongelofelijk lekker uit! Gelukkig met een beetje plukken en saneren kon ik toch nog wel iets eten. Anders is zo’n festival echt een straf!IMG_3100
  • De kuur van mijn moeder is twee weken uitgesteld. Kuur nummer vijf alweer. Hoe meer kuren je lijf ondergaat, hoe langer de revalidatie is. Gelukkig zijn de waardes na anderhalve week alweer op orde. Ik heb zo’n bewondering voor mijn moeder, hoe positief ze nog in het leven staat, hoe ze alles ondergaat en er nog steeds voor blijft vechten. Ma, je bent een kanjer! Mijn held!
  • Maar voordat de kuur van haar doorgaat heb ik eerst nog de uitslag gekregen van mijn MRI scan. Meer hierover kun je in dit artikel lezen, welke al eerder online is gekomen. Ik heb definitief MS. Nu begin ik ook maar met overleven. Zo voelt het even tenminste.IMG_3187
  • We hebben een van de meest geweldige ervaringen achter de rug: de ballonvaart! Op de 25e september was het dan eindelijk zo ver! De lang gekoesterde wens van mijn moeder is uitgekomen! Bedankt crew van de Luchtreiziger! Een hele bijzondere, mooie ervaring is dit! Zelfs voor mensen met hoogtevrees! Binnenkort komt hier een uitgebreider artikel over online. (krijg het steeds drukker met schrijven, er valt zo veel te vertellen!)65513DBC-8377-4347-90B4-43E74BDFC8FF
  • Tot slot zijn we nog naar Dordrecht geweest, met de waterbus vanaf Rotterdam. Het voelt aan of je toerist bent in je eigen land. We hebben wat gewandeld in de Biesbosch – en gewoon, chillen met vrienden. Dat is me zo dierbaar! Dank jullie wel, dat jullie in m’n leven zijn!
    IMG_3198

    uitzicht vanaf de waterbus

  • Mijn moeder heeft de vijfde kuur alweer achter de rug… Mijn tante en ik hadden op dag twee van de kuur eigenlijk een high tea geregeld voor mijn moeder in hotel New York (in Rotterdam). Deze kon dus niet doorgaan! Balen! Gelukkig krijg ik het begrip ‘omdenken‘ steeds beter onder de knie.We hebben de high tea naar haar toe gebracht! Gewoon, in het ziekenhuis! Omdat het kan, omdat het moet, om het leven en het hier-en-nu te vieren. We hadden zo veel lekkere dingen gekocht en een aantal zelf gemaakt. Weer een dierbare herinnering erbij! De hele afdeling in het ziekenhuis heeft het er over gehad. Hoe leuk!

IMG_3217

En: ik hou me beter aan mijn yoga- en meditatie schema! Ik ben trots op mezelf! Trouwens, twee van de drie boeken van de vorige post zijn uit + een nog niet eerder genoemd: de Libelle bookazineKind van het oerwoud‘ door Marina Chapman. Oh ja, en ik ben weer zo ziek geweest van mijn prikken. Bah, dat is zo rot, maar – nu gaat het alweer een paar weken goed!

Zo, wat een verzameling weer hè!? Wat heb ik de komende tijd weer op de planning staan?

In ieder geval weer een flink aantal ziekenhuisbezoeken, niet alleen voor mezelf. Ik ga mee als chaperonne, haha. Als een soort wederdienst voor diegene die voor mij altijd klaar staan.

Ik ga switchen van telefoonprovider. Ben benieuwd hoe me dat gaat bevallen.

Mag weer naar de arbo arts. Zit nog wel behoorlijk in de piepzak over mijn toekomst als werknemer. Kan ik nog wel blijven werken, hoe lang, zo niet hoe dan verder? Allemaal dingen waar ik me druk om maak. Brengt weer een hoop stress met zich mee, wat ik eigenlijk niet mag hebben!

Ik ga met mijn moeder naar Parijs! Zo veel zin in! En wat bijzondere quality time. Een blijvende herinnering wordt dit.

Vervolgens mag ik ook nog ergens naar de tandarts.. Oh, wat heb ik daar een hekel aan – meestal mankeer ik niks, maar toch.

En en en: Havana d’Primera komt naar Nederland!! Ze hebben een tour in Europa en ze treden exclusief in Groningen op. Niet naast de deur, maar haalbaar: ik ga naar hun concert!!! Yeeeeeah!

Tot snel weer met de volgende update!

PS: Ik zit te twijfelen over de manier van (om)schrijven in tiepies. talk. De dingen die ik hier omschrijf zijn bijzonder buiten het normale leven om. Ze zorgen voor dat gouden randje in het leven. Ik ben aan het werk middels een re-integratie traject, ik doe nog aan mantelzorg (veel minder, maar ik doe het wel), ik ben heel vaak moe, ik heb vaak andere klachten wat met de ziekte te maken heeft.

Maar heeft het zin om dat iedere keer te vermelden? Of wordt dit dan gezien als zeuren? Ik wil niet als een zeikerd overkomen. Wat als ik het niet vermeld? Krijg je dan geen scheef beeld van mij en de invloed van de ziekte? Krijg je dan geen hersenspinsels: Kijk eens wat ze allemaal kan, etc etc. misschien is ze heel goed in aanstellen – of erger nog: het veinzen van de ziekte.

Ja, ik doe leuke dingen – ondanks een chronische ziekte ben ik geen melaatse – hier win ik wat energie van, wist je trouwens dat die leuke dingen niet eens lang duren? Dat hou ik simpelweg niet vol! Of moet ik vertellen dat ik tijdens een wandeling van drie kilometer wel vier keer heb moeten rusten? Of dat het tempo wat lager ligt dan bij ‘normale’ mensen? Kon ik me maar weer normaal voelen!

Of mag ik gewoon zeggen dat ik een geweldige tijd heb gehad, maar dat je wel beseft wat voor consequenties dit met zich meebrengt?

 

1 Reactie

Geef een reactie