Rouwproces – deel II

Omdat ik geen onwijs lange, zware posts wil schrijven heb ik het onderwerp ‘rouwproces van een chronische ziekte‘ opgedeeld in twee stukken.

In het eerste stuk vind je een globale uitleg over het rouwproces, net zoals de eerste verse, rauwe emoties.

Rouwproces van een chronische ziekte

Hier lees je mijn huidige gedachten en gevoelens. Ik hoop hiermee wat begrip te krijgen, inzicht te kunnen geven, niet alleen voor mijn naaste omgeving (mijn grootste support, dank jullie wel) maar eigenlijk voor iedere lezer van dit verhaal. Fijn om gevonden te worden, fijn om mijn verhaal te mogen delen.

tumblr_npg9vf7AOe1qfirfao1_1280

Photo: Jay Mantri

Daarnaast scheelt het mij een hoop uitleg geven. Want iedere keer mijn verhaal ‘mogen’ doen is fijn, maar valt niet altijd mee. Nu kan ik simpel zeggen: lees het op mijn blog…. Soms maak je het jezelf gewoon wat makkelijker. 😉

Als je het vorige artikel gelezen hebt, weet je dat ik middenin het rouwproces zit. Het is nu ruim drie weken geleden dat ik de uitslag heb gekregen.

De meest heftige emoties zijn iets afgezwakt. Maar worden tegelijkertijd bij het minste of geringste weer opgerakeld. Bijvoorbeeld als ik andere MS patiënten zie met uiterlijke klachten. Of als ik alle verhalen lees op het internet. ‘Normale’ mensen hoor over hun toekomstplannen.

Is dat nu mijn toekomst? Ik vrees voor deze toekomst. Gek genoeg heb ik naast die vrees een intense bewondering ontwikkeld voor deze MS patiënten. Ze komen zo sterk over, zo positief en weet je: het zijn net mensen. Geen patiënt.

Ik weet nog steeds niet wie ik nu ben, wie ik kan zijn. Vragen als ‘ben ik mijn ziekte‘ komen dagelijks wel één keer in mijn hoofd voorbij. Om vervolgens er direct achteraan te denken: nee, je bent je ziekte niet. Je bent nog steeds Nicole.

Binnen dit half jaar heb ik mijn grootste droom verloren, die van zelfstandig ondernemer kunnen zijn. Mijn grootste angst is opeens heel dichtbij, de gezondheid of (mogelijk) verlies van mijn meest dierbare om mij heen. De gezondheid van mezelf. Wees je bewust hiervan: gezondheid is je grootste rijkdom. Zelfontplooiing lijkt opeens heel ver weg. Net zoals een toekomstvisie. Zo zijn er nog heel veel dingen wat pijn doet. Waar je opeens allemaal wel niet over na gaat denken.

Alles is weg! Het voelt, zoals ik al eerder heb beschreven, alsof ik een beetje ben doodgegaan die 23 september 2015.

Misschien denk je: jeetje niet zo overdrijven zeg.

tumblr_noq58uVqak1qfirfao1_1280

Photo: Jay Mantri

Ik zie het zo: mijn ‘oude’ ik is er door alle recentelijke gebeurtenissen niet meer. Vanaf nu moet ik mezelf weer gaan uitvinden. Positief gezien kun je het bekijken als een wedergeboorte. Wie wil ik vanaf nu zijn? Wat een geluk dat je zo veel levenslessen mag leren. Geloof me, ze zijn allemaal waar.

Voorlopig zit ik nog steeds in die eerste fase van het rouwproces. Ik erken mijn verlies en voel de pijn. Weet je dat dit echt fysiek pijn doet, van binnen? Ik voel een pijn, een knoop waarvan ik zeker weet dat het niks met MS klachten te maken heeft! Gelukkig heb ik afleiding in werk, deze blog, hobby’s, vrienden en nog veel meer. Zo zit ik geen 24 uur te zwelgen in zelfmedelijden.

Nu ben ik alles aan het verwerken. Hoe lang dit proces gaat duren? Ik zou het niet weten..

Gun me wat tijd, dan zal alles wel weer goed komen! Want, gelukkig bestaat er iets heel belangrijks: hoop.

Lieve lezers, tot snel!

1 Reactie

  1. Jeroen
    15 oktober 2015 / 16:06

    Heel mooi en sterk geschreven.

    Hoop doet leven zeggen sommige mensen wel eens…

Geef een reactie