Expositie_KAF_Almere
Geen categorie

Jong, maar onbezonnen? – Expositie door Marjo Hendrix

Vorig jaar werd ik benaderd door Marjo, of ik mee wil werken aan haar afstudeerproject aan de Fotovakschool. Zij gaat afstuderen, met een wel heel bijzonder thema.

Thema expositie “Jong, maar onbezonnen?”

Het thema is het vastleggen van acht jonge vrouwen, in de leeftijdscategorie 18 tot 35 jaar met een chronische aandoening die hun leven beïnvloed. Sommige aandoeningen zijn goed herkenbaar, maar vaak van buitenaf onzichtbaar. De serie gaat over acht jonge vrouwen. Ze willen verder, gezien worden voor wie ze zijn en wat ze waard zijn.

Gefotografeerd op een plek waar ze zich goed voelen, graag zijn of een bijzondere band mee hebben. Ondanks hun aandoening is het niet enkel ‘overleven’. Maar onbezorgd en onbezonnen… Dat zit er helaas niet in.

– Marjo Hendrix

Expositie_Marjo_Hendrix
Expositie_Marjo_Hendrix

Natuurlijk wil ik meewerken aan dit afstudeerproject! Nog altijd heb ik grote affiniteit met fotograferen en, zoals jullie wel weten, ga ik de laatste tijd nieuwe uitdagingen niet uit de weg.

Marjo en Nicole poseren bij expositie

Fotomodel, dat stond nog niet op mijn lijst! Na wat mailcontact hebben we een datum geprikt en Marjo reisde vanaf Arnhem naar Rotterdam. Op welke plek zou ik nu gefotografeerd willen worden, waar ik mij goed bij voel of een bijzondere band mee heb?

Tsja, dit vond ik best lastig. Thuis vond ik zo’n cliché, wat ondanks dat ik het er prima naar mijn zin heb voelt thuis soms aan als een gevangenis, doordat ik zo vaak noodgedwongen moet rusten of mijn vrijwilligerswerk vanuit huis moet volbrengen. Dat werd het dus niet. Maar wat wel? Na wat nadenken, wist ik het. Ik wilde in het centrum van Rotterdam gefotografeerd worden. Niet alleen omdat ik hier geboren en getogen ben, maar zeker vanwege mijn heimwee naar huis, naar Rotterdam. In 2015, toen ik die enorme schub kreeg, begon de heimwee.

Vroeger

Waar ik toen der tijd woonde heeft nooit aangevoeld als thuis. Maar het was er te doen. In die stad had ik mijn werk, de Grote liefde, een nieuwe hobby die ik er leerde (fotograferen), kennissen en mijn eerste eigen huisje. In 2016/2017, na nog meer schubs, medicatie, het overlijden van mijn moeder én het afkeuringsproces werd het verlangen nog groter om naar huis te gaan. Om dichter te zijn bij mijn familie, waar ik tevens voor moet zorgen. Om in een stad te wonen waar ik mij anoniem thuis kon voelen, maar toch niet zo anoniem. De stad waar mijn vrienden wonen, waar ik nog steeds uitging en de weg met mijn ogen dicht kan vinden, zonder enige straatnaam te kennen.

Nu

Toen duidelijk werd dat ik door de MS mijn werk niet meer kon blijven, en het afkeuringsproces in volle gang was, heb ik mijzelf ingeschreven op de lijst voor woongegadigden in Rotterdam. Als ik toch geen werk meer had, had ik geen enkele binding met de stad waarin ik woonde. Ik kon terug naar huis. Naar Rotterdam. Hoe het daar verder zou gaan, wist ik niet. Dat maakte niet uit.

Alles was veranderd in mijn leven, maar één solide basis veranderde niet. De stad. De stad waar ik nog steeds de weg heb kunnen vinden, zelfs met een dubbele oogzenuwontsteking en daardoor met mijn ogen open, blind. De Grote Liefde is met mij mee verhuisd.

Toch is er iets veranderd aan het wonen in mijn thuisstad. Of ben ik veranderd? Door MS-klachten ben ik gevoeliger voor prikkels geworden. En waar ik eerst de vibrerende energie opsnoof van alle drukte in het centrum, ben ik nu vaak uitgeput als ik naar het centrum ga. Ik vind het nog altijd heerlijk om er op uit te trekken, maar nu in veel mindere mate. Mijn lijf kan het niet aan en als gevolg daarvan mijn geest ook niet zo goed. Dan moet ik weer minstens een dag of twee bijkomen van een afspraak in ‘de stad’ (zo noemen wij het centrum van Rotterdam).

Wat zie je op de expositie?

Het beeld wat te zien is op de expositie is vastgelegd in één van mijn favoriete go-to adressen in de stad, voor velen van ons mét de lekkerste appeltaart van Rotterdam. Zakelijke afspraken, afspraken met vriendinnen, vroeg in de ochtend of in de avond. Je kunt hier altijd terecht. Het architectonische pand blijf ik prachtig vinden. En de drukte. De drukte is er. Gelukkig maar, want zo blijft dit prachtige etablissement bestaan. Maar juist door die drukte kan ik er niet zo vaak afspreken. Voor één vriendin maak ik een uitzondering en het liefst zit ik er de hele tijd met mijn noise cancelling koptelefoon op. Dit doe ik natuurlijk niet. We kletsen een uur in een kwartier en ik doe mijn best om te focussen en bij te blijven.

Die koptelefoon is een voor mij een hulpmiddel. Voor velen van jullie is het een koptelefoon, waar je favoriete muziek uitkomt. Voor mij is het mijn heilige vissenkom, ik zet geen muziek aan als ik mijn koptelefoon opheb. Ik geniet van de stille ruis en de gedempte stemmen.

Expositie_KAF_Almere

Als extra beleving heeft Marjo fragmenten toegevoegd aan haar beelden. Via een QR code kun je luisteren naar de impact van de chronische aandoening op ons leven. Mijn fragment hoor je hier.

Ready for take-off – The Journey, tentoonstelling werk afgestudeerden klas 2020.

Te zien in het KAF Almere, van 2 februari t/m 3 april 2020. Tevens is er ook de indrukwekkende expositie te zien van Kadir van Lohuizen, fotojournalist en meervoudig winnaar van World Press Photo-prijzen en van de Zilveren Camera.

Zie je mij?


Temeer de drukte voel ik mij één
Een met jou gelijkwaardig in de menigte

Voor even dan
Normaal

Wat is normaal voor jou?
Voor mij is dit het nieuwe normaal

Mijn leven
Vijf jaar geleden
Plotseling veranderd
Vanaf toen voor altijd moe
Pijn en bewust van alle prikkels

In deze snelle wereld
Creëer ik mijn eigen bubbel
Beweeg ik langzaam vooruit

Wetend dat mijn lijf achteruitgaat
Zwemmend tegen de stroom in

Voor altijd chronisch ziek
Progressief
Tot de dood ons zal scheiden

Nu nog onzichtbaar

Nicole Donal
Professioneel levensgenieter

Geef een reactie