Een dagje.. na de dood

Kaboompics

foto: Kaboompics

Zoals eerder beschreven: tijd voor een nieuwe categorie op mijn blog. Laat ik eens af en toe een dag uit mijn leven omschrijven. Een soort online dagboek, wat deze blog al is, maar nu met nog meer privé kijkjes in mijn leven. Zo lees je niet alleen wat ik in mijn leven uitspook, maar ook wat een dag voor impact kan hebben op mijn gezondheid. Deze keer een dagje..na de dood.

 

Een dagje.. na de dood

van om precies te zijn. Mijn moeder is overleden. Waar ik in het eerdere artikel nog hoop had, is de hoop verdwenen voor de keiharde realiteit.

Nu zit ik (weer) midden in een rouwproces. Niet van mijn eigen ziekte, maar van de ziekte van mijn moeder. Haar verliezen.

Een dagje..Na de dood. Eigenlijk is het een aantal dagen na dat mijn moeder overleden is, dat ik dit artikel aan het schrijven ben. Trouwens, een dag voor de dood is echt verschrikkelijk.

De dagen direct naar haar dood zijn een grote waas. Er moet zo veel geregeld worden. Zoveel uitzoeken, keuzes maken. Bijna te veel. Ik kon haar dood nog niet erkennen, ik stond en sta in de overlevingsmodus.

foto: Pexels

foto: Pexels

Nu ik mijn rust pak, 26 dagen na haar overlijden komt het binnen hoor. Keihard. Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Het ‘normale‘ leven oppakken. Zeggen dat het goed met me gaat. Dat het niet anders is (haar woorden gebruiken, sorry ma). Aanhoren dat het vanzelf dragelijker wordt. De tijd heelt alle wonden. Als je wilt praten, bel dan maar of kom even langs. Of deze: ja, ik weet dat het rot is – mijn hond is net dood gegaan. Bla bla. Rot, maar ik dacht toch echt: Dikke Middelvinger.

Daar heb ik allemaal niets aan. De dagen weer terug aan het werk vind ik lichamelijk zwaar. Mijn hele lijf doet pijn. Ik weet dat je nog niets aan me kunt zien. Ik weet dat ik mijn masker opzet met een grote The Joker-grijns.

Allemaal maar om niet zielig gevonden te worden. Allemaal om er maar weer een beetje bij te horen. Om ervoor te zorgen dat ik er zelf niet onderdoor ga. Hopen dat ik normaal kan zijn. Al weet ik beter. Bovendien, ik wil geen zeur zijn! Ik ben geen zeurpiet. Ik wil niet dat jullie me gaan mijden met “pff..heb je haar ook weer“.

Maar achter dat masker gaat het niet goed, wil ik op de meest gekke momenten huilen. Omdat ik haar zo ontzettend mis. Omdat ik zie dat mijn vader vreselijk veel verdriet heeft. Omdat er grote onzekerheid is. Omdat ik op ben. Klaar. Over en uit.

Heb er erg in dat als je me vrolijk rond ziet waggelen, ik vaak enorme pijn in mijn benen heb. Dat ik soms plotseling zenuwpijn heb, waardoor mijn been begint te trekken. Dat ik niet goed of lang meer kan tillen. Of staan. Of oorpijn heb (wat dat nu opeens weer is, zucht – ik durf het ziekenhuis niet te bellen. Heb er eventjes geen zin in).

Heb er erg in dat als je me ziet lachen, ik dit doe om mezelf niet zo rot te voelen. Ik wil kunnen lachen, ik voel me er goed bij. Een lachend gezicht staat me veel beter. Hou er rekening mee dat ik enorm aan het knokken ben om een positief mens te blijven. Ondanks alle bergen shit die over me heen komen.

Heb er erg in dat ik je echt niet bel, of bij je langskom. Ik wil je niet tot last zijn.

Wat wel werkt is een appje: als je wilt komen eten vanavond, zeg maar wat je mag hebben en wilt eten. Dank je wel Pieter. Jij begrijpt me hoe ingewikkeld ik in elkaar zit 😉
(Ook al ben ik dan wel weer te moe om te komen, zoiets doet mij ongelofelijk veel goed!)
Of een telefoontje, een knuffel, een kaart, appjes, emails…. Echt waar, mijn dankbaarheidschrift puilt uit.

Weet je waar ik ook ontzettend dankbaar voor ben? Voor mensen die echt willen weten hoe het met me gaat. Die als ik zeg “het gaat goed” zeggen: helemaal niet! Dikke smakkerd voor jullie!

Heb er erg in dat ik verschrikkelijk onzeker ben, over mijn – er zijn, mijn toekomst. Mijn alles. Dat ik normaal wil zijn, maar nog niet weet wat mijn nieuwe normaal is.

Heb er erg in dat ik moeite doe om gesprekken te volgen en oprecht geïnteresseerd te zijn. Maar doordat ik zo ontzettend moe ben, ik niet alles meer kan volgen of onthouden. Dat mijn gedachten aan het dwalen zijn.

Heb er erg in dat ik heel veel energie nodig heb om geduldig te zijn. Of om met drukte om te gaan. Dat ik vaak niet eens meer in een menigte kan zijn, omdat ik helemaal knettergek word.

Ik heb het opgezocht, maar ik val nog niet onder depressief zijn. Op dit moment gaat het gewoon niet zo goed met me. Er zijn te veel (nare) dingen die tegelijk gebeuren, ik kan het niet goed meer verwerken. Komt wel weer goed.

Ach. Het is niet anders.

Tot een volgende een dagje.. (dat wordt een leuk dagje, beloofd!)

5 Reacties

  1. Maris
    17 februari 2016 / 16:34

    Wat ben je toch een bijzondere dappere meid. Om deze gevoelens allemaal op te schrijven en te publiceren heb je ontiegelijk veel moed voor nodig. RESPECT!!!!!
    Ik ben blij dat ik je vriendin mag zijn.
    Even een klein bestraffend vingertje…. Je bent geen zeurpiet. Je bent een meid uit 1000den. Staat voor iedereen klaar en loopt jezelf weleens voorbij. Nogmaals, ik vind het dapper dat je dit deelt.
    Ik heb het met een gigantische brok in m’n keel gelezen en liet tranen gaan. Ja, daar kom ik eerlijk voor uit.
    Ik kom, als je wilt, snel weer aan de ‘Just 0’
    En je een knuffel geven. Xxx

    • 18 februari 2016 / 20:07

      Maris, je bent altijd welkom! Met of zonder Just Zero.. 😉 Al die mooie woorden, zit hier met een blozend gezicht te lezen. Ik ben echt blij dat we elkaars ‘zusjes’zijn!

  2. Jeroen Steensma
    17 februari 2016 / 19:20

    Jeetje Nicole…hier ook iemand die superveel respect voor je heeft…
    Wat een heftig stuk om te lezen…heel heftig…ik ben gewoon buiten adem om het zo maar te zeggen.

    Je hebt het ongelooflijk zwaar en toch lijk je onverwoestbaar….maar achter dat joker masker van je is het gewoon shit op het moment.

    Voor wat het waard is: Je bent enorm sterk en inspirerend.
    Er zijn heel veel mensen die je super bijzonder vinden…ik leef met je mee…
    Ik zou willen (en velen met mij denk ik) dat ik wat voor je kon doen maar ik zou niet weten wat…

    Groeten “The Panda”

    P.S Ook vanuit hier (Alphen a/d Rijn) geld, als je wilt of zin hebt dan kun je natuurlijk een bakkie thee of koffie komen doen…geen probleem!

    • 18 februari 2016 / 20:05

      Jeroen, je bent een geweldige steun voor mij! Dank je wel. Ik kom graag nog een keer op de thee (als alles weer wat rustiger is). Wanneer verklap je je geheim nu, Mr. the Panda?

Geef een reactie