inspiratie lifestyle

Unieke ontmoetingen | Nicole treft.. Lisanne

Het is alweer enige tijd geleden.. Dan heb ik het over de serie unieke ontmoetingen.. In de tussentijd heb ik al vele bijzondere ontmoetingen mogen hebben. Hier ben ik door geraakt en enorm dankbaar! Helaas wil niet iedereen zijn of haar verhaal en publique delen, maar vandaag staat er weer een bijzonder verhaal voor jullie klaar… Lezen jullie mee?
Al sinds het begin van de verwarrende diagnose MS heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. Dat is niet zo! Tijdens de weg naar het invullen van mijn nieuwe leven doe ik ontzettend veel inspiratie op uit ervaringen van anderen. Hoe zij met grote veranderingen in hun leven omgaan. Wat hun motivatie is. Hier haal ik kracht uit. Kortom: unieke ontmoetingen! Ik ben blij dat ik deze bijzondere ontmoetingen heb mogen ervaren. Stuk voor stuk uniek, maar allemaal met één ding gemeen. Hopelijk zal ook jij deze rode draad in de serie ontdekken..
Ondanks dat jij zelf invulling moet geven aan je eigen leven, hoef je dat heus niet alleen te doen! In deze serie staan bijzondere, unieke ontmoetingen centraal. Omdat we allemaal wel iets van elkaar kunnen leren en er zeker niet alleen voor staan! Vandaag stel ik je voor aan Lisanne.
unieke ontmoetingen Dutch Bravies
Lisanne, stel je even kort voor aan de lezers:

Ik ben Lisanne, 23 jaar oud en ik ben jazz zangeres, muziekdocente en componiste. Momenteel ben ik echter te ziek om mijn beroep uit te oefenen.

Recentelijk heb ik ’Brave Dutchies’ opgericht, een community voor Nederlandse jongeren met een chronische ziekte. Ik schrijf graag, lees graag, eet graag en knuffel heel graag met mijn hondje.

unieke ontmoetingen

Lisanne Brave Dutchies

Een jaar geleden studeerde ik af aan het conservatorium met een avondvullend programma vol muziek van mijn hand. Door mede-leerlingen was ik ’gewaarschuwd’ dat dit de mooiste avond van mijn leven zou worden. Een avond waarbij je aan al jouw vrienden, familie en collega’s zou laten zien wat vier jaar bloed, zweet en tranen had opgeleverd: je was een professioneel muzikant met een eigen stijl, eigen muziek en een groep talentvolle mede-muzikanten om je heen.

Voor mij was ”bloed, zweet en tranen” echter vrij letterlijk van toepassing. Ik was tijdens mijn conservatorium-jaren lichamelijk steeds verder achteruit gegaan. Volgens diverse nonchalante huisartsen pasten mijn klachten perfect in het plaatje van een drukke student en had ik niets om me zorgen over te maken. Toch bleef er in mijn achterhoofd wel wat knagen.

Waarom had ik altijd het hele jaar door de griep? Waarom moest ik steeds vaker dagenlang vanuit bed werken? Waar kwamen die constante duizelingen en speldenprikken in mijn lichaam vandaan? Een antwoord bleef uit. Dus ik zette mijn kaken op elkaar en besloot om de klachten de rug toe te keren, in ieder geval tot na mijn eindexamen. Ik werkte knetterhard door aan mijn muziek, at bakken met groenvoer, raakte geen vleugje alcohol aan, bezocht geen enkel feestje meer en lag elke avond rond een uur of tien in mijn bed.

Voor mij was ”bloed, zweet en tranen” echter vrij letterlijk van toepassing.

Toen het moment eindelijk was aangebroken, stond ik met trillende benen, bonzende hoofdpijn en vlekken voor mijn ogen op het podium. Van het concert waar ik vier jaar lang naartoe had gewerkt, kreeg ik zelf weinig mee. Ik zong, ik danste, ik vertelde de wildste verhalen, ik lachte naar het publiek en nam uiteindelijk met een buiging mijn staande ovatie in ontvangst. Hoe? Dat snap ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Toen ik die nacht thuiskwam stortte ik in met een huilbui die zijn weerga niet kende. Ik was helemaal op. Ziek. Moe. Bang. Het was tijd om op zoek te gaan naar de oorzaak van mijn lijden.

Unieke ontmoetingen: Lisanne Jacobs

Ze noemen het ook wel ”de medische mallemolen”, waar je vervolgens in terecht komt. Mal was het absoluut. De een na de andere dokter die al begon te lachen in zijn vuistje zodra ik binnenliep. Ah, daar hebben we weer een meisje van rond de twintig met van die ’vage vermoeidheidsklachten’. Vriendelijk maar kordaat werd mij keer op keer medegedeeld dat ik kerngezond was en er met een beetje rust spoedig weer bovenop zou komen. Ik nam wel meer dan een beetje rust -ik kon immers niet anders-, maar was een half jaar later nog steeds zo ziek als een hond.

Uiteindelijk waren het onze oosterburen die als eerste tot de conclusie kwamen dat ik verre van gezond was: ik had al die tijd rondgelopen met een gezellig clubje infecties in mijn lichaam, veroorzaakt door een tekenbeet. Daarnaast had ik een lachwekkend zwak immuunsysteem, dat later in Nederland werd gediagnosticeerd als een primaire afweerstoornis. Het feit dat ik stiekem wel blij was om dit alles te horen, was misschien nog wel maller dan de medische molen zelf. Eindelijk was er een duidelijk verklaring voor mijn lichamelijk aftakelen, en een verklaring betekende dat er ook naar een oplossing gezocht kon worden. Momenteel ben ik nog altijd onder behandeling bij de Duitsers, want de Lyme zorg en kennis in Nederland is abominabel slecht.

“Ik heb een soort rauwe, authentieke versie van mezelf ontdekt”

Ik zal niet ontkennen dat ziek zijn een hoop nadelen heeft en dat mijn leven niets meer lijkt op dat van de ’oude Lisanne’. Het heeft voor mij echter ook een aantal verrassend fijne dingen opgeleverd. Ik heb een soort rauwe, authentieke versie van mezelf ontdekt. Een versie die in de jaren hiervoor bedolven lag onder een laag stress, een berg prestatiedruk en een flinke dosis peerpressure. Ik kan het verdomd goed vinden met deze nieuwe versie!

Ze houdt van lange wandelingen in de buitenlucht, het zacht ruisende geluid van de zee, de geur van verse lavendel, folkmuziek, uren in de keuken staan en het beste van allemaal: ze houdt van haar medemens en is niet meer bang om dat te laten merken. Doordat ik jarenlang alleen maar met mijn carrière bezig was geweest, waren ook mijn relaties onder die laag rotzooi verdwenen. Toen ik ziek werd heb ik ze er langzaam maar zeker onderuit getrokken en nu ben ik maar al te blij om zulke lieve mensen op om heen te hebben.

Brave Dutchies

Dit is tevens een van de redenen dat ik een online community heb opgericht. Het is beslist niet leuk dat er zoveel mensen chronisch ziek zijn, maar het is verdorie wel fijn dat er anderen zijn die begrijpen dat het soms al teveel energie kost om je veters te strikken. Anderen die net als ik dag in dag uit vechten tegen pijn en vermoeidheid, maar ondanks de uitdagende omstandigheden vastberaden zijn om iets moois te maken van hun leven. Die mensen wil ik ook graag in mijn leven hebben. Die mensen wil ik in contact brengen met elkaar. Die mensen heb ik ”Brave Dutchies” genoemd, omdat ze stuk voor stuk gigantisch dapper zijn.

Uniek ontmoeting met Lisanne

Ik vind het misselijkmakend cliché om dit te zeggen, maar ik geniet volop van de kleine dingen in het leven. Schrijven voor mijn website, wandelen met mijn hondje, een dagje naar het strand met vrienden of een lekkere maaltijd. Ik ben elke dag dankbaar dat ik nog kan lopen en dat mijn hersenen nog prima functioneren. Voor menig Lyme-patient is dat helaas een ander verhaal. Natuurlijk hoop ik dat mijn behandelingen aanslaan en dat ik binnenkort weer kan gaan werken. Maar ook als je ziek bent kun je gelukkig zijn. Heus waar!

Zo! Helaas zit dit verhaal van de serie unieke ontmoetingen er weer op… Heeft dit verhaal je geraakt? Laat hieronder een reactie achter!

Trouwens, heb je de andere kanjers al ontmoet? Niet? Ontmoet Vera, Jeroen, en Lucy hier!

Wil jij ook je verhaal met ons delen? Stuur een mail naar nicole@tiepiesnicole.nl

1 thought on “Unieke ontmoetingen | Nicole treft.. Lisanne”

Geef een reactie