inspiratie lifestyle

Unieke ontmoetingen | Nicole treft.. Lucy

 Al sinds het begin van de verwarrende diagnose MS heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. Dat is niet zo! Tijdens de weg naar het invullen van mijn nieuwe leven doe ik ontzettend veel inspiratie op uit ervaringen van anderen. Hoe zij met grote veranderingen in hun leven omgaan. Wat hun motivatie is. Hier haal ik kracht uit. Ik ben blij dat ik deze bijzondere ontmoetingen heb mogen ervaren. Stuk voor stuk uniek, maar allemaal met één ding gemeen. Hopelijk zal ook jij deze rode draad in de serie ontdekken..
Ondanks dat jij zelf invulling moet geven aan je eigen leven, hoef je dat heus niet alleen te doen! In deze serie staan bijzondere ontmoetingen centraal. Omdat we allemaal wel iets van elkaar kunnen leren en er zeker niet alleen voor staan! Vandaag stel ik je voor aan Lucy.

Unieke Ontmoetingen..Lucy

 

 Lucy is 42 jaar, 10 jaar getrouwd  en (bonus)moeder van 4 kids.

Unieke ontmoetingen

Unieke Ontmoetingen..Lucy
Hoi, ik ben Lucy en Nicole heeft me gevraagd om als gastblogger wat te vertellen over mijzelf..
Sinds mijn 16e heb ik af en aan in de medische molen gezeten met rugklachten en later klachten van vermoeidheid en overal pijn. Jarenlang ben ik tegen muren aangelopen en van het kastje naar de muur gestuurd met opmerkingen als: ja, maar u bent te zwaar, gaat u eerst maar eens afvallen. Ja, maar u heeft een gezin met kleine kinderen, dat zal wel veel stress geven. Of, het zit tussen uw oren, misschien moet u in therapie. 
Al met al werden mijn klachten niet serieus genomen.
In 2007/2008 werden mijn klachten zo hevig dat ik ’s morgens nauwelijks nog mijn bed uit kon komen. Ik was zo stijf als een plank en had overal pijn. Die pijn begon al gedurende de nacht, zodat bijvoorbeeld omdraaien in bed een hel was. Ik was dus ook altijd moe, door de pijn en door het slechte slapen. Op een gegeven moment had ik zoveel pijn, dat ik met krukken liep en niet meer hele dagen kon werken. Uiteindelijk ben ik daardoor ook mijn baan kwijtgeraakt.

“Ik was zo stijf als een plank en had overal pijn”

In deze periode kwam ik gelukkig terecht bij een reumatoloog die mij wel serieus nam en het met mij eens was dat mijn klachten (mede) kwamen door fibromyalgie, maar mijn rug vertrouwde hij ook niet. Ik moest daarvoor extra bloed prikken en een MRI scan ondergaan. Zijn vermoedens dat ik de ziekte van Bechterew had werden bevestigd. Daar zit ik dan, met een dubbele diagnose.

Hoe ging het daarna?

Emotioneel was het een behoorlijke klap. De diagnose fibromyalgie had ik al ingecalculeerd, maar de Bechterew had ik niet aan zien komen. Thuisgekomen ben ik daar info over gaan zoeken op internet (raad ik echt iedereen af!). Ik zag mijn toekomst al helemaal voor me. Over een paar jaar zou ik afgekeurd en wel thuis zitten en met enige pech zou ik misschien ook nog in een rolstoel zitten. Ik ben heel verdrietig geweest en boos op alles en iedereen.
Ik moest starten met ontstekingsremmers en na 5 soorten had ik nog steeds geen positief effect, alleen bijwerkingen 😉
Na een half jaar ben ik overgestapt op biologicals, dit zijn speciale spuiten. Deze sloegen na een maand of 3 aan en toen kon ik eindelijk, beetje bij beetje, weer dingen gaan doen.
Ik ben begonnen met kleine rondjes om het huis te wandelen. 10 minuten was al teveel. Dat heb ik uitgebouwd naar 1 uur waarin in ongeveer 5 km liep. Heb ook nog een tijdje hardgelopen, maar dat was het niet echt voor mij.
Ook vond ik via het uitzendbureau een hele leuke baan, waar ik na een half jaar een vast contract kreeg!
ontmoetingen.. wandelgroep
In 2014 ben ik terecht gekomen bij een wandelgroep in mijn woonplaats, want ik wilde graag meer wandelen, maar niet in mijn eentje, dat is zo saai. We zijn gestart met wandelingen door de wijk van 5 km en na een half jaar is dat uitgebreid naar wandelingen van 7 km. Inmiddels wandelen we elke woensdag 10 km en om de zondag maken we een wandeling langer dan 12 km. Het varieert tussen de 12 en 20 km. Ook hier heb ik de tijd voor genomen. Steeds een stukje verder en soms met een escape ingebouwd, in de vorm van mijn man die mij halverwege dan ophaalde.
Daarnaast doe ik nog 3 à 4 keer per week krachttraining in de sportschool.
Mijn mijlpalen van het afgelopen jaar:
– Dam tot Dam wandeltocht 20 km
– Amsterdam City Walk 17 km
– Amsterdam Light Walk 15 km
– Wandeling door een kloof op Tenerife (eenmalige actie!)

 Beweging

ontmoetingen.. sporten

Mijn reumatoloog heeft mij altijd aangemoedigd om te sporten. Het zorgt ervoor dat ik soepeler blijf en ik merk ook echt dat ‘rust roest‘. Als ik langer dan 2 weken niet sport, dan word ik stijver en krijg ik overal pijntjes. Zodra ik weer regelmatig beweeg wordt dit minder of verdwijnt.
Dat wil niet zeggen dat ik geen pijn heb of nooit moe ben. Ook ik heb dagen dat ik niet kan opstaan, doodmoe ben of veel pijn heb. Dat hoort nou eenmaal bij mijn ziekte.

“Wel ben ik van mening dat een positieve instelling zeker meewerkt”

Wel ben ik van mening dat een positieve instelling zeker meewerkt. Ik zie het leven graag van de positieve kant. Dit houdt ook in dat veel leuke dingen doe. Daar word ik blij van en dat geeft me energie.

In mijn werk heb ik veel plezier en omdat wij aan Het Nieuwe Werken doen, kan ik heel flexibel werken. Dus heb ik een mindere dag, dan werk ik thuis en is mijn dag nog slechter, dan werk ik vanuit bed, lekker op mijn elektrische deken.
Zo heb ik beetje bij beetje de regie over mijn leven weer in eigen hand genomen.
Ontmoetingen.. vriendschap
Al met al mag ik niet klagen. Ik leef nu en geniet volop van alles. Ik trek veel op met vrienden, heb veel hobby’s. Hoe het in de toekomst zal gaan, weet ik niet. Ik hoop dat het zo blijft gaan als nu, maar weet ook dat het snel verslechteren. Daarom ‘pluk de dag!’
Tips (die voor mij hebben gewerkt):
Kijk niet te ver in de toekomst, zeker als het niet zo lekker gaat. Het voelt dan zo uitzichtloos.
Beweeg! Ook als je pijn hebt. Vaak wordt de pijn juist minder en heb je weer even een overwinningsgevoel.
Praat er over met vrienden of lotgenoten. Mijn beste vriendin is ook chronisch, dat praat heel makkelijk.
Bewaak je grenzen! Dat je chronisch ziek bent is vaak niet aan je te zien. Dit geeft helaas soms onbegrip, maar probeer niet over je grenzen te gaan. Vaak betekent dit voor jou dat jij nog dagen moet bijkomen omdat je ergens ja op hebt gezegd. Dit geldt ook voor bijvoorbeeld sporten.
Wees lief voor jezelf.

Geïnspireerd geraakt door dit artikel en wil je Lucy blijven volgen? Dat kan via social media; check haar Facebook of Instagram accounts! Bedankt Lucy voor het delen van jouw verhaal.

Vind je het een leuke toevoeging aan de blog? Laat een reactie achter! Wil jij ook je verhaal met me delen? Stuur een mail naar nicole@tiepiesnicole.nl

7 thoughts on “Unieke ontmoetingen | Nicole treft.. Lucy”

  1. Wat een mooie toevoeging op jouw site Nicole, de gastblogs. Dapper van Lucy om door te zetten en zulke afstanden re lopen. Ik wens haar daar veel succes mee en hoop dat ze dat nog heel lang kan blijven doen. Pluk de dag!

Geef een reactie