Mijn moeder..

Na een poosje niks meer van mij gehoord te hebben is er opeens weer een nieuw artikel. Helaas ook weer geen leuk artikel.

Vorige week, 16 juni, hebben wij verschrikkelijk nieuws te horen gekregen.

Mijn lieve, geweldige moeder heeft kanker.

Een vorm, welke niet meer te genezen is. Op dit moment is haar gezondheid dusdanig verslechterd dat zij voorlopig in het ziekenhuis moet verblijven. Op 18 juni, mijn vader zijn verjaardag, is zij gestart met een palliatieve chemo. Dit is een vorm van een aantal chemokuren om je uitstel te geven van de dood.

Misschien een beetje kort door de bocht vermeld, maar ik kan het even niet anders verwoorden. Mijn emotionele achtbaan zit weer even op zijn hoogtepunt. Het idee dat mijn moeder er straks niet meer is vind ik verschrikkelijk. De artsen hebben aangegeven dat de gemiddelde levensverwachting slechts twee jaar zal zijn. Maar dat kan ook korter of langer zijn. We weten dus niet hoe lang we haar nog bij ons mogen hebben. En het is zo wreed, ze was bijna weer zo goed als hersteld van haar tweede heupoperatie en dan dit…. Kon ze eindelijk weer van het leven gaan genieten en dan ga je binnenkort dood….

Mijn wens en doel voor de komende periode is dan ook om zo veel mogelijk tijd met haar door te brengen. Vandaar dat er voorlopig ook geen blogposts meer online zullen verschijnen. Mijn hele wereld is ingestort en soms lijkt het alsof ik het nog niet helemaal besef dat ze er straks niet meer is. Op andere momenten is dat besef er maar weer al te goed en kan ik zomaar in huilen uitbarsten. Ik heb zo veel verdriet.

402221__freesias_p

Bron: nl.forwallpaper.com

Door de chemokuur gaan haar haren straks uitvallen. Mijn stoere moeder wil geen pruik, want dat lijkt haar maar niks. Dus zijn we op zoek naar de leukste hoofddeksels. Want het zal best koud zijn, zo zonder haar.

Naast de pijn en het verdriet is er ook nog een zakelijke, praktische kant aan dit verhaal. Want: hoe zal het gaan als ze straks thuis is? Kan ik haar verzorgen? In hoeverre kan ik die zorg voor mijn ouders aan (mijn vader mag ik natuurlijk ook niet vergeten)? Waar heb ik recht op? Heb ik ergens recht op? Hoe werkt een uitvaart regelen? Etc. etc. Zo veel vragen. Zo veel dingen om te regelen.

Het liefste zou ik alles laten vallen en me concentreren op één ding: mijn moeder. Op dit moment ben Ik al druk bezig met het uitzoeken wat er eventueel allemaal mogelijk is. En heb ik daarnaast ongelofelijk veel schuldgevoelens dat ik niet bij haar kan zijn.

Gelukkig heb ik een hele fijne werkgever, die mij zo ver hun kunnen willen helpen. Verder bekijken wij de opties hulp in huishouding, PGB e.d.

Helaas is het tegenwoordig zo moeilijk om iets geregeld te krijgen via instanties en duurt dat allemaal weer een poosje. Men gaat er maar vanuit dat je naasten alles maar op kunnen vangen. Maar wat als de naasten zelf ook ziek zijn? Er gaat zo veel tijd in zitten. Tijd die we eigenlijk niet hebben, energie die ik hier eigenlijk niet aan wil en kan spenderen.

Het liefst haal ik een berg geld op, zodat ik mijn kosten kan opvangen en ik voor haar en mijn vader kan zorgen. Dat we ook nog wat leuke dingen kunnen doen. Dat ik mijn ouders nog voor een laatste keer naar Portugal op vakantie kan sturen. Dat ik samen met mijn moeder in een luchtballon kan gaan zitten (ondanks mijn hoogtevrees: voor haar doe ik het), dat we samen nog naar Parijs kunnen gaan. Of gewoon, dat we samen aan een bakkie thee kunnen zitten keuvelen en ons niet hoeven te concentreren op ziekte, kanker of de dood. Maar gewoon, weer even moeder en dochter kunnen zijn en van elkaar kunnen genieten.

Nu heb ik na zitten denken om een crowdfunding op te starten, om geld in te zamelen zodat ik voor haar kan gaan zorgen. Maar wie zou me steunen? Zou jij geld aan mij willen doneren? Zou een wildvreemde geld aan mij willen geven? Zou jij mijn verhaal aan jouw vrienden en familie willen delen? Het is geen wereldkundig probleem, maar het is wel mijn moeder. En voor mijn moeder doe ik alles.

Ik heb nooit helemaal de impact van kanker als ernstige ziekte willen omvatten. Puur uit zelfbescherming. Nu weet ik waarom. We zitten middenin de kanker. En we gaan deze zo lang mogelijk proberen te verslaan.

4 gedachten over “Mijn moeder..

  1. Lucy schreef:

    Lieve Nicole, wat een vreselijk bericht! Wat een onmacht, onzekerheid en angst moet jullie overspoelen. Bah, bah, bah! Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was.
    Ik wens je heel veel sterkte en mocht die crowdfunding en komen, dan zal ik zeker wat storten.
    Heel veel sterkte voor jou en je familie!
    Dikke knuffel!

  2. nicole schreef:

    Lieve naamgenoot.
    Ik ben een vriendinnetje van je tante Annemiek en een half jaar geleden is mijn man overleden aan deze rot zoekte op 48 jarige leeftijd. Ook ik heb hem de laatste 3 maanden zelf thuis verzorgd, mbv thuiszorg en palliatieve zorg. Er is veel mogelijk. Mijn verlof werd betaald, ik had recht op 11 weken betaald zorgverlof. Ook hebben wij nog veel herinneringen gemaakt als gezin, zolang dat kon. Daarom is het ook een bijzondere tijd geweest, met veel liefde. En die tijd is niet iedereen gegeven. Mocht je vragen hebben, stel ze

    Sterkte

    • Nicole Donal schreef:

      Dank je wel naamgenoot! Het is allemaal zo’n chaotische, hectische, heftige en vooral verdrietige tijd! Goed om weer wat wijzer te zijn geworden m.b.t. praktische zaken, erg fijn! Heel erg bedankt voor je reactie!

Geef een reactie