Krukkemikkig er aan toe… aan de wandel met een kruk.

kruk

Mijn eerste ervaring met een kruk… Dat had ik niet kunnen bedenken. Zo snel na de diagnose! Genoodzaakt mijzelf me met een kruk te moeten voortbewegen. Er krakkemikkig aan toe zijn… Wat een ellende opeens!

We moeten er maar mee doen met wat op ons pad komt. Dan maar schuifelend voortbewegen met een kruk. Een dankbare nalatenschap van mijn moeder. Ooit had zijn deze krukken nodig, na haar heupoperaties. Bedankt mam, dat je me nog steeds een soort van helpt!

Krakkemikkig op krukken

silhouet kruk

Goed, terug naar de krukken, Op een maandag schiet mijn lichaam plotseling in de stress. Op slot. Kramp in de gehele rechterkant van mijn lijf. Ieder half uur. Soms om het uur. Soms nog sneller! Met stress komen de aanvallen nog vaker voor. Een verlammend effect, want dan  kan ik even niks meer behalve omvallen op een stoel, bank of bed.

Een pseudo schub, hier heb ik last van blijkt na veelvoudige consulten met de specialisten. Wat dit nu weer is weet ik niet, weer iets nieuws in mijn MSexperience… Wat ik wel weet is dat ik opeens niet meer zo mobiel ben. Daarom heb ik aan mijn vader gevraagd of ik de krukken mocht lenen.

Diezelfde middag staan ze bij mij in huis. In huis oefenen met de kruk geeft me enigszins rust. Een veilig gevoel. Nu kan ik toch niet zo snel meer omvallen als mijn lichaam er mee stopt.

Het eerste uitje met de kruk: naar de huisarts. Gaat eigenlijk best goed. Het duurt lang eer dat ik er ben, maar het belangrijkste: ik ben zelfstandig, met begeleiding, naar de huisarts kunnen gaan! Het tweede uitje is naar het ziekenhuis.

Wat ik daar in de therapie heb aangegeven: ik had me er een hogere drempel bij voorgesteld. Een dingetje. Zoiets van ” zie je nu wel, weer iets opgeven“. Eigenlijk valt dit honderd procent mee. Deze kruk is slechts een hulpmiddel. Het helpt mij al schuifelend de wereld in te gaan. Wat moeizamer dan voorheen, maar het lukt. Het is heerlijk weer, wat ik zonder dit derde been niet had kunnen ervaren!

het positieve aan een kruk

Ander voordeel: de medemens. Opeens lijken mensen rondom mij te beseffen dat ik echt ziek ben. Anderen staan voor me op, of gaan opzij. Ik krijg tijdens de wandeling in het ziekenhuis van (vaak oudere) mensen een meewarige blik. “Zo jong nog“. Je raakt met zo’n stok zelfs eerder aan de praat met je medemens.

Zou het komen omdat er anders naar je gekeken wordt? Ziet men je nu als kwetsbaarder en hierdoor meer opengesteld? Waarschijnlijk ligt dit allemaal aan mijzelf. Ik heb zelf mijn schild laten zakken, door te tonen dat ik niet kwetsbaar en zielig ben. Wellicht heb ik al die jaren een verkeerd beeld gehad.

Al ziet de buitenwereld mij plotseling als invalide, zo zie ik mijzelf zeker niet. Ik toon aan dat ik doorzettingsvermogen heb. Van het leven wil genieten, op welke manier dan ook. Met of zonder hulpmiddel.

Ik zie mijzelf nog steeds als Nicole, diegene die iedere keer (gedwongen) iets nieuws moet leren. Zij die geniet van de kleine privileges als nieuwe invalide, want ja als het druk is staat er altijd wel iemand zijn of haar stoel af!

Het is een ontdekkingstocht, deze nieuwe wereld. Een waar ik tot voor kort zo ver vanaf stond.

Zie jij er tegenop om een hulpmiddel te gaan gebruiken? Doe dit vooral niet! Ze zijn uitgevonden om je leven een stuk makkelijker te maken. Maak hier gebruik van! O, dit heb je niet van mij… maar een beetje misbruik maken mag soms best… 😉

4 gedachten over “Krukkemikkig er aan toe… aan de wandel met een kruk.

  1. Jeroen schreef:

    Mooi stukkie tekst en een mooie zwarte stok.

    Overigens is het nog maar de vraag hoe die “medemensen” tegen je kruk aankijken, ik denk zelf dat 99 % daar eigenlijk niets van vind…

    Ik heb zelf ook een kruk en een EasyRider fiets en ik zie er nooit tegenop om er gebruik van te maken.
    Heel af en toe word er met een scheef oog naar gekeken…en als mensen gewoon blijven kijken dan kijk ik terug…en dan zeg ik soms (afhankelijk wat voor persoon er naar kijkt natuurlijk)….”tja…ik ben ziek…en wat is jou excuus…” ook niet echt aardig misschien…maar ja: Als je wat wil weten…vraag het dan toch mensen?!?!? denk ik dan maar…

    Mooie aparte foto ook in de schaduw!

  2. Saar schreef:

    You go girl! 😉 Ik heb zelf ook een kruk gekocht, maar ondertussen gaat het weer wat beter met de gezondheid. Ik vond het ook wel positief dat mensen dan zien dat je echt iets hebt. Handig voor als je weer eens moet rechtstaan in de trein of in de bus 🙂

Geef een reactie