internetverslaving
lifestyle mindstyle sponsored

Internetverslaving, wanneer weet je of je er last van hebt?

Vandaag wil ik het met jullie hebben over een mogelijke verslaving van mij. Een internetverslaving. Want wanneer merk je of je last hebt van een verslaving? Of liever gezegd, wanneer geef je eraan toe? En – als ik een internetverslaving heb – vind ik dit erg? Of hoe kom ik er vanaf? Mijn eerste kenmerken over een internetverslaving merkte ik op tijdens de vakantie. Nu, na de vakantie ben ik research gaan doen over verslavingen en deel ik graag mijn bevindingen met jullie.

Mijn mogelijke internetverslaving

Het internet heeft in mijn leven langzamerhand steeds meer ruimte in beslag genomen. Als mijn ‘werkhobby’, naslagwerk, studiemiddel, inspiratieplatform, shopgoeroe of gewoon ter ontspanning. Om maar niet te zwijgen van het feit dat het een van de belangrijkste communicatiemiddelen in mijn leven is geworden. Kortom: het internet is een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse leven geworden.

Hoe ik nu dagelijks thuis zit, merk ik dat ik steeds meer en meer afhankelijk ben geworden van het internet. Mijn telefoon lijkt steeds meer een nieuw ledemaat te zijn van mijn lichaam. Als ik mijn telefoon laat vallen, dan voel ik soms zelfs een soort pijnlijke steek in mijn lijf.

bewustwording

Is dit wel normaal“, vroeg ik mij laatst af? Ik zat bovenop een berg in Noord-Toscane. Geen bereik, geen WiFi in het vakantiehuisje en al helemaal geen 3 of 4G. Maar in plaats dat ik van het mooie uitzicht zat te genieten keek ik naar mijn telefoon. Balend dat dit ding het niet deed.

Met mijn armen in de lucht, een sprankje hoop hebbend dat er tóch ontvangst blijkt te zijn, liep ik rond als een krankzinnige. Daar bovenop die berg. Ik moet delen met de rest van de wereld waar ik ben. Nu. Ik moet nog even wat mails beantwoorden.  Nu. Ik moet even mijn saldo checken. Nu. Ik moet even contact opnemen met het thuisfront. Nu. Ik moet Netflix kunnen kijken tijdens een van mijn vele rustmomenten. Straks. Na dat ik bijna van de berg ben afgegleden, door het simpele feit dat ik het zicht op mijn telefoon voorrang hebt verleend ten opzichte van mijn werkelijke omgeving, kwam het besef. Hallo, ik ben Nicole en ik ben verslaafd aan internet.

Ik moet, lees, ik wil dit helemaal niet! Dan maar geen contact, dan maar even geen directe reply’s op mijn ontvangen mails. Mijn banksaldo weet ik. Netflix heb ik niet nodig, slaap – dat heb ik nodig. Dit uitzicht, deze rust heb ik nodig.

Afkicken bovenop de berg

Het heeft me twee dagen geduurd voordat ik mijn telefoon niet meer wilde gebruiken. Hoogstens in z’n nieuwe functie als fotocamera. Twee dagen dat ik niet meer iedere minuut bewust of onbewust naar het toestel greep. Dat het net leek of mijn telefoon afging in mijn broekzak. Twee dagen, 48 uur!

Die twee dagen waren vreselijk, ik wilde die telefoon continu gebruiken. Ik had een shot internet nodig. Connectie. Het feit, dat ik mijn telefoon niet kon gebruiken zoals dat ik normaal doe en tegelijkertijd het besef van “waar ben je nu eigenlijk mee bezig?“, heeft me aan het denken gezet. Want na die twee dagen merkte ik verschil.

Verschil in mijn hoofd. Geen constante druk. Irritatie van piepjes op net niet het goede moment. Nog meer verminderde concentratie. De afhankelijkheid wat zo’n apparaat bij mij gecreëerd heeft. Ik kon, zo zonder telefoon, opeens genieten van de omgeving. Meer details opnemen. Beter onthouden. Genieten van het hier en nu in het offline gebeuren. Dat wil ik voortaan!

De rest van de vakantie heb ik optimaal kunnen genieten. De eerste week na de vakantie ook. De tweede week ging het alweer mis. Ik was weer terug bij af. Wie vroeg zich ook alweer af of ze last had van een verslaving….

mijn leven beteren

Totdat ik aan het eind van week drie (na de vakantie) weer besloot dat het anders moet. Mijn telefoon heeft na de laatste update een verandering in de software gekregen dat het automatisch connectie maakt met WiFi na vijf uur ’s ochtends (bedankt Apple, voor het stimuleren van mijn verslaving). Deze instelling kun je gelukkig omzeilen en doe ik dan met een grijns op mijn gezicht. WiFi gaat op vaste momenten van de dag aan. Verder niet. Als ik iets wil opzoeken, prima. Maar niet direct. Op die vaste momenten.

Social media of email checken? Ook op vaste momenten van de dag. Werken aan deze blog of de site van de stichting? Eerst offline schrijven. Heerlijk ouderwets in een boekje, of okee in Word. Daarna op vaste momenten, niet meer dan een uur per dag. Met pauzes. Mijn telefoonabonnement heeft sowieso niet automatisch 3 of 4G in de bundel zitten. Netflix kijken? Prima, vier keer per week is het maximum.

Verder heb ik diverse checklisten over verslavingen bekeken. Ja, op internet. Maar wel op de ingeplande momenten!

Lukt het om mijn verslaving onder controle te houden? Ja! Voorlopig wel. Wat ik merk is dat ik mijn spaarzame energie nog beter kan verdelen. Hierdoor heb ik het idee dat ik productief mijn dag kan besteden. Mijn tijd is nu opgegaan aan de, voor mij, werkelijk belangrijke dingen van het moment.

mijn kostbare tijd is niet ‘zomaar’ verdwenen in het nutteloze scrollen, swipen en reply-en. Hoewel ik moet toegeven dat ik de zinloze, maar toch grappige filmpjes wel mis (op z’n tijd)… Hou ik het nu niet zelfstandig vol om mijn internetverslaving onder controle te houden, dan overweeg ik om hulp in te schakelen bij erkende specialisten.

tiepiesnicole_sponsored

Geef een reactie